Reisverslag door Gusztáv Fodor, 21 maart

03 april 2018

Het was half februari. Buiten in Oekraïne was het ongeveer -5 graden. Mijn collega Gergõ en ik hebben zojuist met de minibus van de kerkhulp een weeshuis voor meisjes in Nagydobrony verlaten. We brachten hier 20-30 dozen speelgoed, kleding, schooldozen, prachtige geschenken van mooie mensen uit Bussum van Stichting Kinderen in Nood. We zaten vol fijne en mooie gedachten, want de meisjes in het weeshuis waren zó blij met de geschenken.

We verlieten Nagydobrony en vóór het dorp Izsnyete, zagen we twee zigeunerkinderen, zoekend in de afvalbergen. De kinderen droegen geen schoenen, ze hadden vuile kleren aan, die met deze kou niet warm genoeg waren. We stopten de motor en begonnen hen te vragen: “Wat doe je hier midden in de vuilnishopen? Waarom doe je dit?” Hun antwoorden waren: “We zijn op zoek naar metalen onderdelen in de grond. Onze ouders zeggen ons dit te doen, zodat zij die metalen onderdelen kunnen verkopen en van het geld eten kunnen kopen voor de familie.”

De kinderen zagen er smerig en armoedig uit, maar ze hadden een serieuze taak van hun ouders. Ze waren op zoek naar schatten in het vuilnishopen: metalen onderdelen om te verkopen...

Ik weet het, Stichting Kinderen in Nood heeft een belangrijke missie: kinderen zijn de schatten! Hun huidskleur, hun nationaliteit, ras of geloofsovertuiging doen er niet toe. Kinderen zijn onze schatten!
Wat doen we in Oekraïne met Stichting Kinderen in Nood en met Church Aid?

We zijn ook op zoek naar zulke schatten. Soms komen we ze tegen op de vuilnishopen.
We geven ze kleding, schoenen en speelgoed en laten ze zo blijken, dat ZIJ onze SCHATTEN zijn!

Gusztáv Fodor
Tiszaszentimre